Fjällräven Classic Denmark


Op 1 juli was het dan zover. Met de trein naar Svendborg in Denemarken. Daar zou ik gaan deelnemen aan mijn eerste Fjällräven Classic Denmark op het eiland Funen. Carolien bracht mij naar het station in Heerenveen en daar zou ik verder met de trein. Het was een reis van ongeveer 13 uren, maar ik vind treinreizen niet erg dus dat was geen probleem. Via Zwolle, Hengelo, Osnabruck, Hamburg en Odense kwam ik in Svendborg aan.

Daar trof ik een groep Zuid-Koreanen aan. Het leek alsof de hele groep zo uit de showroom kwam stappen. De nieuwste kleding en uitrusting en uiteraard alles bijpassend. Leuk samen gepraat en een poos daar op het station samen gebleven. Daarna heb ik mijn rugzak in een locker geplaatst en ben het plaatsje ingelopen.
Na een poos had ik het wel bekeken en ben ik naar de haven gegaan. In de namiddag ontmoette ik Martijn uit Nederland en Lotte uit Noorwegen. Even later kwamen Rikke en haar moeder er ook bij. Rond 18:00 uur kwam de transferbus en werden wij naar de startplaats in Faldsled Havn gebracht. Daar konden wij de tenten opzetten en overnachten.

In de trein van Odense naar Svendborg met mijn geliefde vlag.

Dag 1: ’s-Morgens vroeg opstaan, wassen, kleden en tent afbreken. Bepakt op pad naar het startgebied. Op een groot veld werden wij (voor zover het nog niet gebeurd was) ingeschreven en kregen wij ons stempelboekje. Daarna konden wij het eten halen voor die dag. In de rij daar kennis gemaakt met Anna en Sarah uit Oregon, USA. Samen de koffie gedeeld. Na alles in ontvangst te hebben genomen, kon ik om 09:30 uur starten samen met Martijn. Ik was door de lange rijen een kwartier later dan mijn officiële starttijd.

Om de 5 km stond een afstandsbordje en de route was heel goed gemarkeerd met linten. Iedere dag was op ongeveer halverwege een checkpoint en daar kregen wij een stempel. Het was een dag met veel hoogteverschillen. En maar klimmen en dalen en dat was best wel zwaar. Het heuvelland van Svanninge liet zich goed gelden.

Onderweg Lotte, Rikke en haar moeder getroffen en met hen verder gelopen. De stijgingen waren behoorlijk pittig en die mening deelde Lotte met mij. Bij iedere stijging riep zij dat zij geen kind van de heuvels was. Dat was toch een soort van gedeelde smart.
Aan het eind van de dag ben ik doorgelopen toen zij ergens bleven staan praten.
Bij het kamp aangekomen kreeg ik de volgende stempel en mocht ik mijn diner, ontbijt en lunch uitzoeken. Het werd chili con carne, muesli met fruit, brood, leverpastei, koffie, makreel in tomatensaus, enkele repen, 2 mini salami’s, een peer en een pakje appelsap. Daar moest ik het mee doen. Nou dat was meer dan genoeg hoor.
Verder was het tent opzetten, eten, spullen in orde maken voor de volgende dag. Ik was zo vermoeid dat ik niet meer naar de muziek ben geweest, maar vroeg mijn slaapzak ben ingedoken.

Dag 2: Vandaag vroeger gestart, namelijk 08:15 uur. De start ging goed en ik heb weinig last van mijn voet gehad. Toch een kwestie van rustig beginnen en goed strekken. Ook vandaag weer veel bos in het begin, wat later overging in akkerland. Wij liepen naar de kust toe. Onderweg een stuk met Anna en Sarah gelopen. Samen nog een bak frambozen gekocht en daar heerlijk van gesnoept. Ook een deel uitgedeeld aan andere wandelaars dat werd zeer op prijs gesteld.

Eenmaal bij de kust liepen wij langs de waterlijn. Dat viel niet altijd mee omdat het soms over stenen of grote keien ging. Die keien lagen niet stevig vast, maar wiebelden behoorlijk. Het was goed uitkijken waar je de voeten neerzette en je evenwicht bewaren. Tussendoor diversen trappetjes genomen. Trappetje op, trappetje neer. Dat was niet leuk meer. Het was verder redelijk vlak. Aan het eind van de dag weer het bos ingedoken op weg naar het kamp. Dat lag op een prachtig glooiend stuk. Wel jammer dat de watertappunten en de toiletten zo ver weg stonden.

Tijdens het eten gesproken met een groep Engelsen. Veel lol gehad. ’s Avonds nog bij het kampvuur geweest. Daar speelde een 3-mansformatie en dat klonk best okay. Je kreeg ook een stuk deeg die je om een tak kon krullen en boven het vuur kon afbakken. Daar was ik echter te laat voor. Later op de avond alles weer in orde gemaakt voor de volgende dag en vroeg gaan slapen. Het was een goede wandeldag. Wel enkele keren regen gehad en het waaide hard.

Dag 3: Vandaag de laatste etappe. Vlak voor de start was er een trompettiste die heel mooi blies. Na een ontroerende Amazing Grace konden wij om 08:00 uur starten. Het lopen ging goed en het was een redelijk vlakke etappe. Wij liepen vandaag langs en door Svendborg naar Bjørnemose Gods. Halverwege was de checkpoint onder de brug naar Tåsinge. Daar heerlijk aan het water geluncht en gerust. Daarna door Svendborg centrum richting van de haven gelopen. Onderweg heel mooie huizen gezien en prachtige monumentale panden. Tussen het havengebied en de finish ben ik mijn Curaçaose vlag verloren. Heel jammer.

Vlot kunnen doorlopen vandaag en om 15:40 uur was ik binnen. De laatste ongeveer 100 m liep je door een “laantje” van banners en bij de finish staan de medewerkers van de organisatie je op te wachten om je met gejuich te ontvangen. Een bijzonder moment. Daarna de laatste stempel, de medaille en de badge ontvangen. De pin hadden wij aan het einde van de eerste dag al ontvangen.

En deze is binnen!

Rest nog een slaapplaats te zoeken, de tent op te zetten en daarna een heerlijk pilsje te nemen om dit te vieren.

Samenvatting: Het was mijn eerste Fjällräven Classic en zeker niet mijn laatste. Zeker niet nu er nog vier bestemmingen bij zijn gekomen. Zweden staat voor 2020 op het programma en Duitsland en Schotland lonken ook wel. Mooi ruig terrein. De overige tochten (USA, Hong Kong, Zuid Korea en China) laat ik aan mij voorbij gaan. Wij hebben over het algemeen goed weer gehad, met één dag regen. Wel harde wind en best fris tot koud ’s avonds en ’s nachts. Voor een volgende keer zal ik toch zorgen dat mijn rugzak lichter is. Ik zat nu exclusief water en drinken op 18,6 kg en dat is teveel. Toch maar investeren in een lichtere rugzak en tent.

Kaart met de niveauverschillen.